Katolik Kilisesinin öncelikleri zaman içinde belirlenmekle birlikte, temel amaçlarında bir değişiklik olmamaktadır. Bu amaçlar Hıristiyanlığın güçlendirilmesi ve geliştirilmesi temeline dayanmaktadır.

Vatikan ve İtalya arasında 11 Şubat 1929’da aktedilen Lateran Anlaşması, Vatikan Şehir Devleti’nin hukuki statüsü başta olmak üzere, bağımsızlığını ve sınırlarını belirlemekte, aynı zamanda da bir devletler hukuku süjesi olarak tanınmasını sağlamaktadır.

Yüzölçümü 0,44 km2 olan Vatikan’ın yerleşik nüfusu yaklaşık 800 kişi olup, bunlardan 450’si Vatikan tabiyetini taşımakta, diğerlerinin ise geçici veya süresiz ikamet izinleri bulunmaktadır.

İhracat, ithalat, tarım ve sanayiye dayalı klasik anlamda ekonomik bir yapılanması bulunmayan Vatikan’da kullanılan para birimi Euro’dur. Tüm dünyadaki Katoliklerin doğrudan yaptıkları bağış ve mali katkılar, bunlardan alınan banka faizleri, Vatikan Kütüphanesi ve Arşivleri hizmetlerinden sağlanan gelirler, Vatikan Posta İdaresi ile Basım Evinin hizmetleri, müze gelirleri, aksesuar ve kitap satışları Vatikan’ın gelirlerini oluşturmaktadır.

Vatikan’ın dini temele dayanan dış politikasını belirleyen unsurların başında Hıristiyanlığın güçlendirilmesi, tüm ülkelerdeki Hıristiyanların bekasının temini, Hz. İsa’nın dolaştığı “Kutsal Topraklar”ın güvenliğinin sağlanması,
dünyada barış ve adaletin sağlanması, yoksulluğun ortadan kaldırılması, çevre sorunları, eğitim ve din özgürlükleri gelmektedir.

Birleşmiş Milletler’de (BM) gözlemci statüsünde bulunan Vatikan, BM sistemi içindeki yedi örgüt ve ajansa üye olup, beş bölgesel örgütte de gözlemci statüsünde bulunmaktadır.